Moi kochani, serdecznie Was pozdrawiam i przekazuję tę wesołą nowinę, że nasz teatrzyk ma się dobrze. Spędziliście w nim wiele radosnych chwil, dzięki próbom i występom niejeden z Was dowiedział się o swoich niezwykłych możliwościach, o ukrytych talentach. Przekraczaliśmy wspólnie granice słabości, kompleksów, otwieraliśmy zakamarki naszych dusz i umysłów... Typowe lekcje pewnie nigdy nie zastąpiłyby naszych pracowitych, ale i wesołych spotkań z teatrem. Pamiętam Wasze opinie na temat prób, niektórzy twierdzili, że sam występ nie jest tak przyjemny, bo kończy cykl niezwykłych przygotowań...

Okazywało się, że nieraz tworzyliśmy bardzo zgraną paczkę ogarniętą szałem tworzenia. Teraz, gdy przyglądam się temu z perspektywy lat, dostrzegam tylko jeden mankament naszych przedsięwzięć- niestety odchodziliście...każdy z Was w swoją stronę...

Ja zostawałam na “posterunku” często ogarnięta zwątpieniem... Szczerze mówiąc myślałam już, by porzucić “Nieskromny”, gdyż odkryłam jego wadę- co roku musi przechodzić “renowację”... Niełatwo przyszło mi pogodzenie się z losem odkrywcy talentów, poszukiwacza scenariuszy. Żal mi było tego, że “stwarzałam” zgrany zespół ciekawych i pomysłowych uczniów, którzy po maturze odchodzili w siną dal...Ten rok jednak udowodnił mi, że źródło wielbicieli teatru nie wyschło i zobowiązana jestem do tego, by nie zaprzepaścić osiągnięć teatrzyku ! Na nabór, zorganizowany w październiku 2002r., zgłosiło się ok. 50 osób. Wszystkie zdolne niesłychanie i walczące jak lwy o pozycję w “ Nieskromnym”. Teatrzyk prężnie działa, jesteśmy widoczni na wszelkich imprezach szkolnych, zdobywamy nagrody na konkursach ( np. I miejsce na Przeglądzie Małych Form Scenicznych – Olsztyn 2002 ), co roku bierzemy udział w Koncercie Młode Talenty, wybieramy się na “ Ildefonsjadę” do Krakowa, a także nie zapominamy o naszych przyjaciołach z Domu Dziennego Pobytu Osób Niepełnosprawnych w Olsztynie.

Co Wy na to?

Bardzo chętnie przeczytałabym Wasze opinie na ten temat.

Właśnie do naszych “pogawędek” stworzyłam miejsce na szkolnej stronie. Liczę na to, że powspominacie, podzielicie się ze mną swoimi wrażeniami życiowymi.

Niniejszym inauguruję korespondencję !!!

Mam nadzieję, że otarcie się o nasz teatrzyk stanowiło niezwykłą życiową przygodę, a może i przydało się na coś w życiu...Kilka osób wybrało drogę kariery scenicznej, a ja głęboko wierzę w ich powodzenie i sukces. Wiem, że choć niektórzy pochłonięci są studiami politechnicznymi, to nadal sympatyzują z teatrem...

Pozdrawiam Was wszystkich z całego serca i czekam na wieści od Was.

Barbara Juszkiewicz