"Góra Szubieniczna"- tak w średniowieczu nazywano wzgórze, na którym teraz znajduje się nasze liceum. Od XIV do XVIII wieku znajdowało się tam miejsce publicznych egzekucji. Chłostano, torturowano, wieszano. Ciała wisielców pozostawiano na szubienicach przez kilka dni po wykonaniu wyroku - ku przestrodze dla innych obywateli. Legenda mówi, że na znajdującej się tam szubienicy co noc siadały sowy - dlatego lud nazwał to miejsce "Sowią Górą". Najprawdopodobniej nazwa "Soja" powstała poprzez fonetyczne podobieństwo do słowa "Sowia", które wymawiane przez Niemców zmieniało swoje brzmienie.
     Neogotycki budynek szkolny u zbiegu ulic Wyzwolenia i Marii Skłodowskiej-Curie (dawniej Kronenstrasse i Jacobstrasse) oddano do użytku w roku 1888. Znalazło się w nim pomieszczenie, które powstało piętnaście lat wcześniej jako gimnazjum żeńskie - była to pierwsza w historii Olsztyna szkoła średnia. Szkoła miała charakter "symultaniczny" - uczęszczały tu dziewczęta różnych wyznań, obok Niemek znajdowały się też uczennice polskiego pochodzenia. W końcu XIX w. placówka ta, jak całe szkolnictwo na wschodnich krańcach Rzeszy, prowadziła intensywną działalność germanizacyjną.
     Dnia 4 września 1945 roku powstało Państwowe Gimnazjum i Liceum Żeńskie - instytucja, której tradycje kontynuuje dziś II Liceum Ogólnokształcące.
     Dyrektorem została dr Irena Pietrzak-Pawłowska, a z pośród pierwszych nauczycieli wymienić można: Władysława Knosałę, Jadwigę Lindner, Marię Mirecką, Irenę Kolp, Helenę Wojciechowską, Władysława Zapaśnika, Jerzego Ptaszyńskiego, Antoniego Daszkiewicza, Gabrielę Rudzińską-Alakrytyską i Jadwigę Krupkowską.
     W pierwszych latach szkoła przeżywała trudności natury gospodarczej i ekonomicznej. W roku szkolnym 1945/1946 budynek gimnazjum nie był ogrzewany, brakowało pomocy naukowych, często wyłączano prąd.
     2 maja 1946 roku utworzono Samorząd Szkolny, a jego pierwszą opiekunką została dyrektor Pietrzak-Pawłowska.
     Dnia 24 stycznia 1948 roku gimnazjum przeżyło wielki dzień - wtedy to nadano szkole imię i poświęcono sztandar. Patronem szkoły został Wojciech Kętrzyński, jako symbol cierpień narodu polskiego w niewoli niemieckiej. Na sztandarze widniał obraz Matki Boskiej na tle Rodła.
     Wiosną 1948 roku opuściły szkołę pierwsze w jej historii maturzystki. Natomiast w roku 1949, 26 dziewcząt pomyślnie zdało egzamin maturalny przed komisją złożona nie tylko z nauczycieli, ale także z przedstawiciel władz miejskich.
     Dr Irena Pietrzak-Pawłowska przestała pełnić funkcję dyrektora, poświęcając się pracy naukowej na Uniwersytecie Warszawskim. Zrezygnowano także z niedawno nadanego szkole imienia Wojciecha Kętrzyńskiego, podobnie jak z patronatów innych placówek oświatowych w całym kraju. Cóż - były to czasy Planu Sześcioletniego, a związane z narodową tradycja imiona i nazwy przeszkadzały w budowaniu nowego ustroju powszechnego społecznego szczęścia. Sztandar szkoły w obawie przed konfiskatą został ukryty przez ks. Małachowskiego - przypuszczalnie za jednym z wiszących w kościele obrazów.
     W roku 1955 dyrektorem został Stanisław Bielikowicz, słynny "Wincuk", a po nim, w roku 1958 - Lidia Bednarska - młoda, ciesząca się sympatią nauczycielka geografii.
     Pod koniec lat pięćdziesiątych szkoła przeżyła nieoczekiwane trudności. Szczególnie nieudolnie prowadzony remont wysłużonego budynku, planowany na okres wakacji 1959, przeciągnął się na cały rok szkolny 1959/1960. Wszystkie zajęcia odbywały się zatem popołudniami w Szkole Podstawowej nr 14 przy ulicy M. Konopnickiej.
     Na początku roku szkolnego 1960/1961 nowym dyrektorem wybrany został Alfons Piątkowski. Po zakończonym remoncie zmieniły się na lepsze warunki pracy, chociaż gmach zdawał się być już zbyt ciasnym. Szczególne zainteresowanie uczniów wzbudziło nowe wyposażenie pracowni fizyki. Nowością było korzystanie z telewizyjnych audycji edukacyjnych. II Liceum było jedną z nielicznych olsztyńskich szkół posiadających w 1961 roku odbiornik telewizyjny.
     17 stycznia 1966 roku uroczyście obchodzono 20. rocznicę powstania liceum, nadano szkole imię Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego i przekazano drugi w historii sztandar.
     Pod koniec lat sześćdziesiątych szkolnictwo przeszło kolejną reorganizację. Dodany został jeszcze jeden rok kształcenia, nastąpiła zmiana programów, a kolejne roczniki licealne nosiły numerację niezależną od roczników szkól podstawowych I~IV.
     Rok 1970 stał pod znakiem dużych zmian w pracy szkoły. Po 25 latach szkoła została przeniesiona do nowego budynku (z ulicy Wyzwolenia na ulicę Małłków). W latach 70-tych II Liceum przeżyło okres świetności, funkcjonującej jako "okno wystawowe" olsztyńskiej oświaty. Przestronne klasy były pełne nowoczesnego wyposażenia, stosunek między gronem nauczycielskim a uczniami pozbawione były niepotrzebnego dystansu, a dawne rygory odeszły w niepamięć. II Liceum było pierwszą w województwie szkołą średnią, która zezwoliła na dowolność strojów i fryzur. Młodzież wyróżniała się barwnością, nonkonformizmem, swobodą zainteresowań i inicjatyw.
     Największą szkolną inwestycją tej dekady była nowa sala gimnastyczna. Wraz z przyległą do niej szatnią i pomieszczeniami biblioteki była gotowa w 1977 r.
     W drugiej połowie lat 80-tych II Liceum przystąpiło do Zespołu Szkół Twórczych (29 VII 1986 r.). Idea tego ekskluzywnego klubu powstała dzięki dr Danucie Nakonecznej (z Instytutu Badań Pedagogicznych). Do klubu tego należało 10 szkół z całego kraju. Chciały one rozpowszechniać pasję wiedzy i sztuki. Przedstawiciele tych szkół spotykali się kilkakrotnie w ciągu roku, aby wymieniać się doświadczeniami.
     W roku 1989 po przeobrażeniach politycznych nastąpiła także zmiana atmosfery w szkole. W dziedzinie historii i literatury nie było już tematów tabu. Zostały przywrócone obowiązkowe lekcje religii, a w trakcie przerw, w radiowęźle zaczęto puszczać muzykę rockową.
     Nasza szkoła zaczęła brać udział w międzynarodowych wymianach uczniów, początkowo szczególnie z francuską szkołą średnią w Lamballe.
     W roku 1995 II Liceum przeszło kryzys (jak zresztą cała polska oświata) - nie była dofinansowana, a liczba uczniów była za duża jak na te szkołę. Mimo wszystko, dzięki uporowi dyrekcji i zaangażowaniu nauczycieli, powstała druga pracownia informatyczna, a pracownia biologiczna została zmodernizowana.
     Istnienie naszej szkoły i jej rozwój zawdzięczamy ludziom, którzy gotowi byli do poświęceń. Jedną z nich była Pani Jadwiga Lindner. Zgłosiła się ona na ochotnika i przyjechała do Olsztyna, aby walczyć o polską tożsamość na ziemiach do niedawna będących pod niemiecką okupacją.
     Jako jedna z pierwszych nauczycielek, w 1945 r., rozpoczęła wszechstronną działalność kulturalno-oświatową na terenie Olsztyna. Nauczała języka polskiego w szkołach średnich i zakładach kształcenia nauczycieli. W swej pracy często odwoływała się do tematyki regionalnej.
     Jadwiga Lindner urodziła się 11 sierpnia 1904 r. w Warszawie. Była córką Ludwika Józefa Frageta, robotnika fabryki wyrobów srebrnych i platerowanych, oraz krawcowej Ludwiki ze Stebnowskich. Po ukończeniu Gimnazjum Żeńskiego im. Reginy Gaczyńskiej i Eweliny Kacprowskiej wstąpiła na Uniwersytet Warszawski, który ukończyła w 1926 r. jako magister filologii polskiej. W połowie czerwca 1930 r. uzyskała dyplom nauczyciela szkół średnich. Jako polonistka pracowała w warszawskich szkołach najpierw w latach 1926-1928 w Gimnazjum Żeńskim im. Krystyny Maleczewskiej, potem w latach 1928-1937 w prywatnym Gimnazjum Żeńskim im. Władysławy Lange i w latach 1935-1939 w Państwowym Seminarium Gospodarstwa. Równocześnie była instruktorką do spraw harcerstwa przy Kuratorium Oświaty i Wychowania województwa warszawskiego. Z harcerstwem związana byłą od najmłodszych lat. Przeszła wszystkie szczeble w Związku Harcerstwa Polskiego - od drużynowej, którą została w 1919 r. W latach 1923-1928 była drużynową i członkinią Rady Hufca Warszawskiego, a w 1934 została członkinią głównej Kwatery Harcerek w Warszawie. Podczas okupacji hitlerowskiej pracowała w Pogotowiu Harcerek, organizując tajne nauczanie. Prowadziła wtedy na kompletach wykłady dla harcerek wysiedlonych z Łodzi. Od 1 marca 1940 r.została oficjalnie zatrudniona w Szkole Powszechnej w Czechowicach pod Ursusem. Jednocześnie tajnie nauczała historii Polski oraz prowadziła potajemnie zajęcia lekcyjne w Koedukacyjnym Gimnazjum w Ursusie. W tym czasie przygotowywała harcerki do pracy na Warmii i Mazurach. Na polecenie konspiracyjnych władz oświatowych opracowała - przy współudziale Ewy Szelburg-Zarembiny - podręcznik dla szkół polskich w naszym regionie, zatytułowany "Ku Polsce". W lipcu 1945 r. Jadwiga Lindner przyjechała do Olsztyna. Miesiąc później zajęła się organizacją Państwowego Gimnazjum i Liceum Żeńskiego - wówczas im. Wojciecha Kętrzyńskiego (potem szkoła obrała za patrona K.I. Gałczyńskiego). W latach 1947-1949 była dyrektorką i nauczycielką w Państwowym Liceum Pedagogicznym, później - do roku 1952 nauczała w Państwowym Liceum dla Dorosłych. Równocześnie prowadziła zajęcia na Wyższym Kursie Nauczycielskim Związku Nauczycielstwa Polskiego w Olsztynie. W latach 1952-1954 była kierowniczką Okręgowego Ośrodka Dydaktyczno-Naukowego Języka Polskiego, zaś w latach 1952-1954 kierowała sekcją języka polskiego w Wojewódzkim Ośrodku Doskonalenia Kadr Oświatowych. Począwszy od 1954 roku, przez siedemnaście lat kierowała i prowadziła wykłady na Wydziale Filologii Polskiej Studium Nauczycielskiego w Olsztynie. Najpierw wykładała historię literatury, potem - ze względu na jej związki z Kościołem Katolickim - ograniczono jej zajęcia do wykładów i ćwiczeń z gramatyki opisowej oraz metodyki nauczania języka polskiego. Była wymagająca wobec studentów, ale właśnie w ten sposób zdołała wiele osób właściwie przygotować do zawodu nauczycielskiego.
     W latach 1945-1946 współorganizowała ogniska metodyczne dla wykwalifikowanych nauczycieli języka polskiego, wykładała także na kursach mazuroznawczych. Opracowała pięć oddzielnych zeszytów, zatytułowanych: "Poradnik dla nauczycieli zdobywających wykształcenie zawodowe przez samokształcenie". Ponadto opracowała książkę przeznaczoną do kursów ogólnokształcących na obszarze Warmii, Mazur i Pomorza pt. "Mowa ojczysta" (1960) oraz poradnik dotyczący różnych sposobów łączenia ćwiczeń ortograficznych z innymi działami języka polskiego - na przykładzie programu klasy piątej szkoły podstawowej (1955 r.). W "Pamiętniku Literackim" (zeszyt nr 3 z 1962 roku) zamieściła sprawozdanie olsztyńskiego Oddziału Towarzystwa Literackiego im. Adama Mickiewicza, który założyła w 1950 roku i którego prezesem była przez dwadzieścia pięć lat. Napisała także wspomnienia, nagrodzone w konkursie 30-lecia PRL, przeprowadzonym w 1974 roku w regionalnym dodatku do "Słowa Powszechnego" - "Słowie na Warmii i Mazurach".
     W pamięci licznych nauczycieli, których przygotowała do zawodu, zapisała się jako wzorowy pedagog i człowiek nadzwyczaj oddany polskiej kulturze i oświacie.
     Sama Pani Lindner wspominając czasy, gdy przyjechała do Olsztyna (6 sierpnia 1945 r)., mówi: "(...) Nie czekały tu na nas ani gotowe pomieszczenia szkolne ani pokoje do zwykłej ludzkiej egzystencji. Zaczynałyśmy od porządkowania lokalu po szpitalu wojennym, od zdobywania sprzętów szkolnych, gromadzenia pomocy naukowych, podręczników, książek do lektury. Należało tworzyć wszystko z niczego, bez środków finansowych, własną pomysłowością, własnym przemysłem (...)". Mimo tylu trudności, szkoła przyjęła pierwsze uczennice już 3. września 1945 roku. Działo się to w pierwszych miesiącach po wojnie, dlatego za główny cel obrano odbudowanie tożsamości narodowej wśród młodzieży. "(...) W pracy wychowawczej stosowałyśmy metody harcerskie oparte na samowychowaniu, poznaniu środowiska i pomocy innym. Ważną rolę pełniło systematyczne zdobywanie wiedzy o przeszłości Warmii, Mazur i Powiśla, o bojownikach polskości tych regionów, o kulturze ludowej, gwarach, o miejscowym folklorze (...)." Na naszych terenach było bardzo wielu nauczycieli nieprzygotowanych do wykonywania swojego zawodu. "(...) Coraz wyraźniej zdawałam sobie sprawę, że najpilniejszym zadaniem jest kształcenie nauczycieli. Z pełnym zadowoleniem przyjęłam propozycję pracy w Państwowym Liceum Pedagogicznym. We wrześniu 1947 r. objęłam obowiązki p.o. dyrektora i nauczycielki języka polskiego, kontynuując jednocześnie zajęcia w klasach maturalnych Państwowego Gimnazjum i Liceum Żeńskiego (...)."

     Na końcu chciałybyśmy bardzo serdecznie podziękować Pani Teresie Łuczyńskiej. Materiały, które od Niej otrzymałyśmy były bardzo pomocne.